How did Lilienthal control his gliders?

Lang voordat geavanceerde vluchtcomputers of aerodynamische theorieën gemeengoed waren, betrad Otto Lilienthal de lucht als een van de eerste mensen die gecontroleerde, herhaalde vluchten maakte. Zijn werk in de laatste decennia van de 19e eeuw was fundamenteel, niet omdat zijn toestellen gemotoriseerd waren, maar juist vanwege de briljante eenvoud van hun besturing. In tegenstelling tot eerdere dromers die dachten aan complexe mechanismen, begreep Lilienthal dat de besturing lichaamsbeweging moest zijn. Hij werd, letterlijk, een levend onderdeel van zijn machine.

Het principe was radicaal en fysiek veeleisend. Lilienthal hing in een soort tuig onder de vleugels van zijn monovliegtuigen, met zijn schouders rustend op kussentjes. Door zijn lichaamsgewicht te verplaatsen, kon hij het zwaartepunt van het volledige toestel verschuiven. Een beweging naar voren of achteren zorgde voor een verandering in de langsas, waardoor de neus daalde of steeg. Het cruciaal vernieuwende element lag echter in de dwarsbesturing.

Om te rollen en een bocht in te zetten, boog Lilienthal zijn romp en benen opzij in de gewenste richting. Deze gewichtsverplaatsing zorgde ervoor dat de vleugel aan die kant iets zakte, waardoor het toestel in een schuine vlucht ging. Deze rolbeweging initieerde de bocht. Het was een directe, intuïtieve, maar uiterst precaire manier van vliegen, waarbij elke beweging onmiddellijk en krachtig doorwerkte op het gedrag van het zweefvliegtuig in de vaak turbulente lucht.