How was the tennis scoring system developed?

Het unieke scoringssysteem van tennis, met zijn opeenvolging van 15, 30, 40 en game, is een van de meest kenmerkende – en voor beginners raadselachtige – aspecten van de sport. In tegenstelling tot de lineaire puntentelling van de meeste andere sporten, vertelt het een verhaal dat eeuwen teruggaat. De oorsprong ervan is niet vastgelegd in een officieel handboek, maar wordt algemeen gezocht in het middeleeuwse Frankrijk, waar de voorloper van tennis, jeu de paume (spel van de palm), werd gespeeld.

De meest gangbare theorie koppelt de punten 15, 30 en 40 aan de wijzerplaat van een klok. Na elk gewonnen punt zou de wijzer een kwartslag zijn doorgedraaid, van 15 naar 30 en vervolgens naar 45. De verandering van 45 naar 40 wordt toegeschreven aan praktisch taalgebruik; het uitspreken van "quarante-cinq" (vijfenveertig) was omslachtig, en het verkorte "quarante" (veertig) bood meer duidelijkheid. Een andere theorie suggereert dat de puntentelling verband hield met het goudstukkenstelsel of de afstanden op een baan, maar de kloktheorie blijft het meest overtuigend.

De term "deuce" voor een gelijke stand vanaf 40-40 vindt zijn oorsprong in het Franse "à deux le jeu", wat "aan twee het spel" betekent – oftewel, een van de twee spelers moet twee opeenvolgende punten winnen om de game te beslissen. Het gebruik van "love" voor nul wordt vaak verklaard vanuit het Franse "l'œuf" (het ei), dat de vorm van een nul symboliseerde, en door Engelse spelers fonetisch werd overgenomen.