Is SpinLaunch a real thing?

In de wereld van ruimtetechnologie, gedomineerd door krachtige raketten en complexe voortstuwingssystemen, verschijnt een concept dat radicaal afwijkt van de conventionele wijsheid. Het idee is even eenvoudig als revolutionair: waarom gebruiken we chemische explosies om kleine ladingen de ruimte in te schieten, als we ze vanuit een enorme centrifuge kunnen slingeren? Dit is de kernvraag waarop het Amerikaanse bedrijf SpinLaunch een antwoord probeert te geven.

Het bedrijf, opgericht in 2014, is verre van slechts een theoretisch exercitie. Het heeft een operationele, zij het suborbitale, testfaciliteit gebouwd in New Mexico, met een 33 meter hoge vacuümkamer die een massieve roterende arm huisvest. Hierin hebben tientallen succesvolle tests plaatsgevonden, waarbij testvoertuigen werden versneld tot hypersonische snelheden en gelanceerd, waarna ze veilig werden hersteld voor inspectie.

Het uiteindelijke doel is echter ambitieuzer: een orbitale lanceerinrichting met een diameter van over 100 meter, die specifieke soorten satellieten van ongeveer 200 kilogram kostenefficiënt in een baan om de aarde moet brengen. Het principe belooft een reductie van het brandstofgebruik met een factor vier en een verlaging van de kosten met een factor tien, door de eerste – en meest brandstofintensieve – fase van de lancering volledig te elektrificeren.

De vraag of SpinLaunch een 'echt ding' is, heeft daarom een gelaagd antwoord. Ja, de technologie is fysiek aanwezig en wordt actief getest. De echte uitdaging ligt echter in de overgang van suborbitale demonstraties naar een betrouwbaar, commercieel orbitaal lanceersysteem dat de extreme mechanische belastingen kan weerstaan en de precisie kan leveren die nodig is om nuttige ladingen in de gewenste baan te plaatsen.