What is the origin of the paraglide?

De moderne paraglider, zoals we die vandaag kennen, is niet het resultaat van een enkele uitvinding, maar van een geleidelijke evolutie die zijn wortels heeft in de bergen. Zijn directe voorouder is de parachute met een ronde koepel, die al eeuwenlang werd gebruikt voor veilige afdalingen. De cruciale doorbraak kwam echter in de jaren zestig en zeventig, toen bergbeklimmers en parachutisten experimenteerden met het aanpassen van deze parachutes om niet alleen te vallen, maar ook te vliegen – om afstand over de grond te overbruggen na een sprong vanaf een berghelling.

Deze pioniers, vaak in de Alpen, ontdekten dat door aan de lijnen te trekken en het profiel van de doek te beïnvloeden, ze richting en lift konden sturen. Dit werd bekend als "slope soaring" of "parapente" (van 'parachute' en 'pente', helling). De apparatuur was zwaar en onhandelbaar, maar het concept bewees dat gecontroleerde vlucht mogelijk was. De echte revolutie vond plaats in de late jaren tachtig, toen ontwerpers zoals de Fransen Jean-Claude Bétemps, Gérard Bosson en André Bohn het potentieel zagen en specifieke vleugels ontwikkelden die waren geoptimaliseerd voor start vanaf de grond, niet voor vrije val.

Deze nieuwe ontwerpen, geïnspireerd door de vleugelprofielen van zweefvliegtuigen, gebruikten een elastisch weefsel en luchtzakken (cellen) die zichzelf opbliezen door de voorwaartse beweging van de piloot. Dit creëerde een aerodynamisch, vleugelachtig profiel met een veel hogere glijverhouding en stabiliteit dan parachutes. De sport explodeerde in populariteit, en de paraglider evolueerde snel van een aangepast hulpmiddel voor bergbeklimmers naar een specifiek, hoogtechnologisch luchtvaartuig voor recreatieve en competitieve vlucht.