What is the working principle of glider?

In tegenstelling tot conventionele vliegtuigen heeft een zweefvliegtuig geen motor voor aandrijving. Het principe van de vlucht berust daarom niet op voortstuwing, maar op het slim benutten van natuurlijke krachten in de atmosfeer. De kern van het zweefvliegen is het omzetten van hoogte in afstand, terwijl men tegelijkertijd stijgende luchtstromen zoekt om de verloren hoogte weer aan te vullen. Het toestel is een meesterwerk van efficiëntie, ontworpen om met minimale weerstand door de lucht te glijden.

De vleugels van een zweefvliegtuig zijn cruciaal. Hun aerodynamisch profiel is zo gevormd dat lucht sneller over de bovenkant stroomt dan over de onderkant, wat een drukverschil en dus liftkracht creëert. Deze kracht, loodrecht op de luchtstroom, heft het gewicht van het vliegtuig. De piloot regelt deze lift met de rolroeren, de hoogteroeren en het richtingsroer, maar ook met luchtremmen of spoilers om de daalsnelheid te controleren bij de landing.

Eenmaal op hoogte gebracht door een lier of sleepvliegtuig, begint het zweefvliegtuig aan zijn eigenlijke vlucht. Het daalt langzaam ten opzichte van de omringende lucht, een waarde die de glijgetal wordt genoemd. Een glijgetal van 40 betekent dat het toestel vanaf 1 kilometer hoogte 40 kilometer afstand kan afleggen in stille lucht. De werkelijke kunst van het zweefvliegen schuilt echter in het vinden en gebruiken van thermiek (opstijgende warme luchtbellen) of hellingstijgwind (lucht die tegen een heuvel op wordt geduwd) om te stijgen en de vlucht te verlengen, soms vele uren lang.