When did people start hang gliding?

De zoektocht naar menselijk vliegen, los van een gemotoriseerd toestel, is een verhaal van eeuwenlange fascinatie en experimenten. Hoewel het moderne deltavliegen als sport pas in de jaren zestig en zeventig van de twintigste eeuw vorm kreeg, zijn de wortels ervan veel ouder. Ze liggen verankerd in de vroege pogingen van pioniers die, geïnspireerd door vogels, met vleugels van zijde en hout van heuvels sprongen.

Een cruciale figuur in deze prehistorie is de Duitse uitvinder Otto Lilienthal. Tussen 1891 en 1896 bouwde en testte hij succesvol een reeks zweefvliegtuigen met vaste vleugels. Zijn gecontroleerde vluchten, waarbij hij zijn gewicht verplaatste om het toestel te sturen, legden het fundamentele principe vast dat later essentieel zou worden voor het deltavliegen. Zijn werk, gedetailleerd vastgelegd in fotografie, bewees dat on-aangedreven en zwaarder-dan-lucht vliegen mogelijk was.

De directe voorloper van de moderne deltavlieger ontstond echter in de jaren vijftig, dankzij de ruimtevaart. De NASA-ingenieur Francis Rogallo ontwikkelde een flexibele, gevormde vleugel van doek – het Rogallo-vleugelconcept – oorspronkelijk bedoeld als landingssysteem voor ruimtecapsules. Dit revolutionaire, eenvoudige en veerkrachtige ontwerp bleek ideaal voor persoonlijke vlucht. Avonturiers en hobbyisten, zoals de Australiër John Dickenson, pasten dit ontwerp in de vroege jaren zestig aan en creëerden de eerste bruikbare, bestuurbare deltavliegers, waarmee het tijdperk van de sport zoals wij die nu kennen echt begon.