Where is hang gliding done?

Deltavliegen, de kunst van het vliegen met behulp van een gevleugeld frame, is niet gebonden aan een enkele locatie. Het is een activiteit die zijn karakter volledig ontleent aan het landschap eronder. In tegenstelling tot gemotoriseerde luchtvaart, is de deltavlieger in intieme dialoog met de natuurlijke elementen: de vorm van de heuvels, de kracht van de wind en de thermiek die opstijgt uit het aardoppervlak bepalen de mogelijkheden.

De meest klassieke en toegankelijke startplaatsen zijn zachte, grasbegroeide heuvels die uitkijken over open terrein. Een helling van voldoende hoogte en de juiste windrichting stellen de vlieger in staat om tegen de wind in te rennen, los te komen en gebruik te maken van de opstijgende lucht (stijgwind) langs de helling. Dergelijke locaties zijn vaak te vinden in kustduinen, heuvelachtige gebieden zoals de Ardennen of de Veluwe, en in veel heuvelachtige streken wereldwijd.

Voor langere vluchten en hoogtewinst zijn vliegers afhankelijk van thermiek: kolommen warme, opstijgende lucht. Dit leidt hen naar specifieke landschappen. Zonnige, open vlaktes met een afwisselend patroon van velden, bospercelen en dorpen zijn ideale thermiekgeneratoren. Ook bergachtige gebieden bieden fenomenale mogelijkheden, waar dynamische stijgwind tegen de bergwanden gecombineerd wordt met thermiek boven de toppen, wat vluchten van vele uren en honderden kilometers mogelijk maakt.

Naast natuurlijke locaties zijn er ook getrokken starts. Hierbij wordt het deltavliegtuig, net als een vlieger, de lucht in getrokken door een lier aan de grond of achter een ultralicht vliegtuig. Deze methode opent de mogelijkheid om te vliegen boven vlakke gebieden zonder heuvels, zoals grote delen van Nederland, waar thermiek de enige bron van stijgkracht wordt zodra de sleepkabel is losgekoppeld.