What is the 123 rule for alternate airports?

Bij de planning van een vlucht, vooral onder instrumentvliegregels (IFR), is de keuze van een alternatieve luchthaven geen vrijblijvende overweging maar een strikte veiligheidsvereiste. Als de weersomstandigheden op de bestemmingsluchthaven onder bepaalde minima dreigen te komen, moet de gezagvoeder een plan B hebben. Hier komt de 123-regel in beeld – een cruciale, internationaal erkende vuistregel die de minimumeisen voor een geschikt alternatief definieert.

Deze regel is geen louter advies; hij is verankerd in de operationele voorschriften van luchtvaartmaatschappijen en de wetgeving van luchtvaartautoriteiten zoals de EASA in Europa en de FAA in de VS. Het fundamentele doel is om een haalbaar en veilig toevluchtsoord te garanderen, zelfs als het weer onverwachts verslechtert. De 123-regel elimineert giswerk en biedt een eenduidige, kwantitatieve benchmark voor piloten en dispatchers.

In de kern stelt de 123-regel drie specifieke temporele en meteorologische voorwaarden. Deze voorwaarden zorgen ervoor dat het gekozen alternatief voldoende ruimte biedt om de vlucht veilig af te ronden, rekening houdend met de benodigde brandstofreserves. Het negeren van deze regel brengt een aanzienlijk risico met zich mee en kan leiden tot een kritieke situatie als een luchthaven onbereikbaar wordt en er geen geschikt alternatief binnen bereik is.