What is the history of paragliding?

De oorsprong van het moderne paragliden is verrassend bescheiden en vindt zijn wortels niet in de luchtvaart, maar in de bergen. Het begon allemaal in de vroege jaren zestig met de ontwikkeling van de parachute à caissons, de gevleugelde, rechthoekige parachute, door dominee Pierre Lemoigne. Dit ontwerp, met zijn luchtdoorlatende cellen, bood voor het eerst significante glij-eigenschappen en een zekere mate van bestuurbaarheid.

De cruciale evolutionaire stap werd echter gezet door avonturiers en alpinisten die deze verbeterde parachutes niet gebruikten om uit vliegtuigen te springen, maar om van berghellingen af te rennen en op te stijgen. Deze praktijk, bekend als slope soaring of parascending, demonstreerde dat een gevleugelde parachute niet louter een valscherm was, maar een echt vliegend apparaat dat thermiek kon gebruiken en uren in de lucht kon blijven.

De echte geboorte van de paraglider als specifiek ontworpen vliegtoestel vond plaats in het midden van de jaren tachtig. Drie Fransen – de berggidsen Gérard Bosson en Jean-Claude Bétemps, samen met de parachute-ingenieur André Bohn – worden algemeen erkend als de grondleggers. Op 25 juni 1978 demonstreerden zij op de hellingen van de Mieussy (Haute-Savoie) dat het mogelijk was om met een aangepaste parachute herhaaldelijk te starten, te klimmen en veilig te landen. Dit moment markeert de symbolische start van paragliden als sport.

Vanaf dat punt versnelde de ontwikkeling zich snel. Fabrikanten begonnen vleugels te ontwerpen die exclusief waren bedoeld voor het opstijgen vanaf een berg, met lichtere stoffen, meer cellen en een verbeterd profiel voor betere prestaties en veiligheid. De sport explodeerde in populariteit in de Alpen en verspreidde zich daarna over de hele wereld, waarbij de uitrusting steeds geavanceerder werd. Wat begon als een experiment van bergbeklimmers is uitgegroeid tot een toegankelijke luchtvaartsport die de pure sensatie van het vliegen combineert met de intieme nabijheid van de elementen.