What is the purest form of flying?

Het menselijk verlangen om te vliegen heeft zich door de eeuwen heen gemanifesteerd in steeds geavanceerdere technologie: van het houten frame van de Wright Flyer tot de straalmotoren van een moderne jet. Elke machine bemiddelt echter tussen de vlieger en het element lucht. Ze creëren een barrière van metaal, ruis en kunstmatigheid. De zoektocht naar de zuiverste vorm van vliegen is daarom geen vraag naar snelheid of hoogte, maar naar directheid en symbiose.

Die zuiverheid is te vinden waar de mens het vliegend wezen zelf wordt, waar beweging een direct gevolg is van fysieke inspanning en intuïtief begrip van aerodynamica. Het is het domein van de zweefvlieger die, eenmaal gesleept, alleen nog de onzichtbare stromen van de atmosfeer gebruikt. Het is de paraglider die, verbonden aan niets meer dan een doek en lijnen, een berghelling afrent en opstijgt op de wind die tegen de helling botst. Hier is de vlieger niet passagier, maar integral onderdeel van het systeem.

De ultieme zuiverheid ligt misschien wel in het ontbreken van elk apparaat: het basejumpen of wingsuitvliegen. Deze disciplines reduceren vliegen tot zijn meest primaire essentie: de vrije val en de gecontroleerde glijvlucht van het menselijk lichaam. Het is een dialoog met de zwaartekracht, een vlucht gemeten in seconden, maar van een intensiteit die elke andere vorm overstijgt. Het is vliegen teruggebracht tot zijn naakte kern, waar de menselijke vorm, aangevuld met slechts een minimale aerodynamische structuur, het enige vliegtuig is.