When did hang gliding become popular?

De geschiedenis van het deltavliegen als moderne sport is een verhaal van technologische doorbraken en een onstuitbaar verlangen naar individuele vlucht. Hoewel de droom om als een vogel te zweven eeuwenoud is, bleef het tot de tweede helft van de 20e eeuw een gevaarlijke en marginale bezigheid voor uitvinders en durfal. De echte populariteit kwam niet vanuit een geleidelijke evolutie, maar uit een plotselinge, wereldwijde explosie van interesse in het begin van de jaren zeventig.

De cruciale vonk werd in 1963 in de Verenigde Staten ontstoken door de NASA-ingenieur Francis Rogallo. Zijn uitvinding, het flexibele Rogallo-vleugelontwerp, bedoeld voor de terugkeer van ruimtecapsules, bleek ideaal voor door de mens aangedreven vluchten. Dit gepatenteerde ontwerp werd vrijgegeven voor publiek gebruik, waardoor pioniers zoals John Dickenson in Australië en de gebroeders Moyes en Bill Bennett experimenten konden starten. Het was echter de media-aandacht voor 'hang gliding' op de heuvels van Californië, met iconische beelden van vliegers die vanaf zandduinen de lucht in gingen, die de sport haar eerste echte momentum gaf.

De definitieve doorbraak naar een massabeweging vond plaats tussen 1971 en 1973. Verbeteringen in materiaal (van zeildoek naar dacron) en constructie (aluminium buizen) maakten de vleugels betrouwbaarder. Het eerste grote competitie-evenement, het Amerikaanse kampioenschap in 1971, en de oprichting van fabrikanten zoals Seagull Aircraft en Eipper-Formance zorgden voor professionalisering. Binnen enkele jaren verspreidde de rage zich over de hele wereld, van de bergen van Europa tot de stranden van Brazilië, aangewakkerd door een gevoel van vrijheid en toegankelijkheid dat geen andere luchtvaartsport ooit had geboden.