Flight Instruments Used During Instrument Approaches

Het uitvoeren van een veilige landing bij slecht zicht of onder een gesloten wolkenbasis is een van de meest veeleisende taken in de luchtvaart. Deze operaties zijn volledig afhankelijk van de instrumentbenadering, een gestandaardiseerde procedure die de piloot, uitsluitend vertrouwend op de cockpitinstrumenten, van de cruisefase naar een positie leidt van waaruit een visuele landing mogelijk is. De nauwkeurigheid en betrouwbaarheid van deze procedures staan of vallen met de correcte interpretatie van een specifieke set vlieginstrumenten.

De kern van elk instrumentbenaderingssysteem wordt gevormd door de attitude indicator en de direction indicator. De eerste, vaak de kunstmatige horizon genoemd, geeft de oriëntatie van het vliegtuig ten opzichte van de echte horizon aan en is cruciaal voor het handhaven van een stabiele vlucht zonder externe visuele referenties. De tweede toont de koers van het vliegtuig en is onmisbaar voor het nauwkeurig volgen van de gepubliceerde radiale of baan van de benadering.

Naast deze basisinstrumenten zijn de VLF/OMEGA- of GPS-navigatiesystemen en de specifieke aanwijsinstrumenten van levensbelang. Deze laatste, zoals de Course Deviation Indicator (CDI) of de Horizontal Situation Indicator (HSI), presenteren de positie van het vliegtuig ten opzichte van de gewenste baan op een direct afleesbare manier. Zij vertalen complexe radionavigatiesignalen naar eenvoudige 'vlieg-naar' instructies voor de piloot.

Tenslotte vormen de hoogtemeters, zowel de barometrische als de radario hoogtemeter (radioaltimeter), het laatste kritieke element. Zij voorzien de bemanning van precise hoogte-informatie ten opzichte van zeeniveau en, nog belangrijker tijdens de finale fase, ten opzichte van de grond direct onder het vliegtuig. De exacte naleving van de voorgeschreven hoogtes op elk waypoint is een absolute voorwaarde voor veiligheid en het vermijden van obstakels.