What was the first non-stop transatlantic flight?

De oversteek van de Atlantische Oceaan per vliegtuig staat in het collectieve geheugen gegrift als een triomf van de twintigste-eeuwse technologie en menselijk doorzettingsvermogen. Hoewel Charles Lindbergh met zijn solovlucht in 1927 vaak alle eer krijgt, was zijn prestatie niet de allereerste non-stop oversteek. Dat fundamentele record werd acht jaar eerder gevestigd, niet door een piloot alleen, maar door een team dat een toestel van een geheel andere orde bestuurde.

De eer komt toe aan de Britse vliegeniers John Alcock en Arthur Whitten Brown. Hun avontuur vond plaats in juni 1919, in een tijd waarin vliegtuigen nog fragiele, met linnen bespannen constructies van hout en staaldraad waren. Hun toestel, een aangepaste Vickers Vimy bommenwerper uit de Eerste Wereldoorlog, was een reus voor zijn tijd, aangedreven door twee krachtige Rolls-Royce Eagle motoren. Hun doel was niet alleen persoonlijke roem, maar het winnen van de prestigieuze Daily Mail-prijs van £10.000, uitgeloofd voor de eerste non-stop vlucht over de Atlantische Oceaan.

De reis van Alcock en Brown was allesbehalve een gecontroleerde, moderne vlucht. Vertrokken vanaf Newfoundland, vochten zij zestien uur lang tegen ijzige kou, dichte mist, technische mankementen en levensgevaarlijke turbulentie. Zij vlogen zonder radio, afhankelijk van Brown's astronavigatie met een sextant. Hun vlucht eindigde niet op een vliegveld, maar met een noodlanding in een Iers moeras, waarbij het vliegtuig licht beschadigd raakte, maar de bemanning ongedeerd bleef. Het was een brute, meedogenloze test van uithoudingsvermogen, die een nieuw tijdperk in de luchtvaart inluidde.